Wanneer een kind eerst met een medische voorwaarde wordt gediagnostiseerd, vooral levensgevaarlijke is, de eerste vraag vele ouders begrijpelijk stellen, „hoe lang mijn kind moeten leven?“ doet De medische beroeps antwoorden door de statistieken te citeren.

Statistisch, hebben alle ziekten een enigszins voorspelbare cursus of een „gemiddelde het levensverwachting.“ Maar de statistieken die op de groepsnormen kunnen worden gebaseerd zeer misleidend en zelfs onbruikbaar makend zijn wanneer van toepassing geweest op individuele kinderen. Het is zeer moeilijk om te voorspellen wie onder velen wie „zal zijn de kansen.“ sla

Historisch, zijn de medische beroeps gekend om ouders van kinderen met blaasbindweefselvermeerdering te adviseren zich niet om over besparing voor de universiteitsonderwijs van hun kinderen ongerust te maken. En de ouders zijn gekend om hun verwachtingen betreffende de prestaties van hun kinderen in school, sporten, of andere belangrijke kwesties te verminderen met betrekking tot de toekomst en het leven het „normaal“ leven.

Dit het verminderen van verwachtingen, met zijn suggestie van „wat het gebruik?“ is de houding doet een grote schade aan kinderen. Het moedigt hen aan om te worden zowel gerechtigd als hopeloos binnen zich te voelen. De voltooiing en het zelf-beeld allebei lijden.

De gemiddelde het levensverwachting voor vele ziekten stijgt aan een vrij snel tarief toe te schrijven aan medische vooruitgang. Wat een nauwkeurige statistiek vandaag waarschijnlijk zou kunnen zijn geen morgen zal zijn. Terwijl het belangrijk is om de statistieken te begrijpen, is het niet nuttig om door hen worden geregeerd. De familie Nash kende waar dit om te zijn:

Toen Liz met blaasbindweefselvermeerdering in 1973 werd gediagnostiseerd, werden haar ouders verteld om haar niet te verwachten om van hoge school een diploma te behalen. Zij deed veel meer dan dat. Liz verdiende PhD in moleculaire genetica, interneerde bij de Universiteit van Johns Hopkins en ging een onderzoekwetenschapper in cf. worden. Zij meldde zich ook aan als mentor aan teens met het CF, dat met gedachten over hun toekomstige en medische naleving worstelde.

Liz was optimistisch, enthousiast, en hartstochtelijk over het werk en de belangen van haar leven. Zij meed de beperkingen die door cf. worden opgelegd. Als kapitein van haar team van de universiteitsski dat zij heeft geweigerd om de sport op te geven toen de zuurstof noodzakelijk werd. Zij skiÃde eenvoudig met een rugzak die met draagbare zuurstoftanks wordt gevuld.

Als het inspireren individu, werd Elizabeth Nash geselecteerd om 2002 OlympicTorch door het Vierkant van de Unie in San Francisco te dragen. Liz stierf bij bijna 33, goed voorbij haar „statistisch gemiddelde“ in de tijd maar haar geestleven als haar voorbeeld en moed blijft hoop aan velen brengen.

Met vele medische voorwaarden, is er een sterke correlatie tussen goede onafhankelijkheid en levensduur. De ouders kunnen statistieken gebruiken om hoop te inspireren en „te vonken ik kunnen deze“ houding slaan. Ouders die positief, „verspreiden wij kunnen dit“ slaan vibes fokken over het algemeen jonge geitjes met de zelfde bepaalde geest. Wij hebben vele ouders van het CF en hun kinderen ontmoet die deze indomitable en inspirerende houding aantonen.

Samengevat, behandelen de wijze ouders statistieken en medische voorspellingen door:

• Benadrukkend dat significante medische vooruitgang op bijna alle gebieden wordt geboekt, en dat de gezondheid en de levensduur voor bijna alle ziekten stijgen.

• Realiserend dat voor alle individuen, de toekomst onbekend is. Veel leven wordt verkort door onverwachte ziekte en traumatische gebeurtenissen.

• Aanmoedigend hun kinderen om te geloven dat zij elke kans hebben om één van die kinderen „te zijn wie aan de hoge kant van de klokkromme vallen omdat u dergelijke goede zorg van zich.“ neemt

• Begrijpend dat de kwaliteit van het leven niet door zijn lengte wordt gemeten, maar door de hoeveelheid liefde, verwezenlijking, en het geven die het vult.

• Begrijpend dat het ongerust maken zich over de toekomst en het kauwen op de fouten van yesterday zowel vandaag als morgen roven. Resulterende hopelessness, de negativiteit, en de zorg kunnen het leven verkorten en zeker de levenskwaliteit verminderen.

• Het geloven dat zij die bravely de hindernissen onder ogen zien van het leven een karakter bouwen dat niet alleen hen om meer geschikt mensen en leiders ertoe brengt te zijn, maar plaatst een voorbeeld dat het leven van iedereen verbetert met wie zij in contact komen.

Beantwoorden van de vragen van een kind over de cursus van zijn of haar ziekte kan moeilijk zijn. Hoe kunnen de ouders de vragen van hun kind met beantwoorden hoop als zij niet aan een goede plaats zelf zijn gekomen? Het kind zal bijna altijd de richtsnoeren van de ouder nemen. Zo laat geen enge statistiekenrob uw hoop en vreugde!

(Mei 2008 is de Nationale BlaasMaand van de Voorlichting van de Bindweefselvermeerdering)

De Bron van het artikel: http://www.discoveryarticles.com/articles/112790/1/Never-Give-Up-Dont-Let-Statistics-Rob-Your-Hope-And-Joy/Page1.html

De Markeringen van het artikel: parenting, geven de speciale behoeften, Olympics, kanker, het inspireren, medische ziekte, gezondheid, verhoudingen, ziekte, nooit op! Laat geen Rob van Statistieken Uw Hoop en Vreugde