Zij zou van nationale politiek in de afgelopen acht jaar afwezig kunnen geweest zijn, maar nu schijnt een éénmalig belangrijk licht van de Socialistische partij, Martine Aubry, om terug vóór te zijn.

Aubry wordt geworven - in het bijzonder zelf - aangezien een cijfer waarachter de activisten zich in konden verenigen voor de leiding van de partij gepast in November worstelt.

Velen binnen de partij zijn scherp om hoge profielmedia brawl te vermijden tussen wat om de twee belangrijke mededingers voor de post - Ségolène Royal en Bertrand Delanoê worden beschouwd als.

Koninklijk, die was heeft de verslagen kandidaat van de partij in de presidentiële verkiezing van vorig jaar reeds verklaard zij zich bevindt. Delanoê, de burgemeester van Parijs, heeft nog te bevestigen om dat hij een mededinger zal zijn zelfs als iedereen weet zijn bedoelingen duidelijk zijn.

Allebei willen blijkbaar de partij grijpen door scruff van de hals en het vormen volgens hun eigen visie van de toekomst. Bij de kern van Koninklijke filosofie is deelnemende democratie en de behoefte om aan wat te luisteren de basis zegt. Delanoê heeft enerzijds onlangs liberalisme en de behoefte omhelst om het met Collectivisme volgens zijn eigen autocratische stijl te mengen.

De vrees en de werkelijkheid voor velen binnen de partij niettemin zijn dat deze twee zeer sterke potentiële leiders in feite slechts geinteresseerd in persoonlijke ambitie - ten koste van partijeenheid - zijn en aandachtig bij het gebruiken van de positie van leider als lanceerplatform voor een presidentieel bod in 2012 zijn.

Een slag tussen twee kon de afdelingen reeds benadrukken duidelijk na de kiesnederlaag van vorig jaar en het resulterende kers plukken van sommige van zijn zeer belangrijke cijfers aan regeringsposten door de voorzitter, Nicolas Sarkozy.

De activisten zijn wanhopig geweest om iemand te vinden rond wie zij konden verzamelen wie traditionele Socialistische principes zou vertegenwoordigen en de teugels van macht zonder enige waargenomen persoonlijke ambities zou overnemen.

En op een weekendvergadering op wie alle bundels van de partij werden vertegenwoordigd, scheen Aubry om miljard te passen.

Zij zelf schetste de behoefte aan een nationaal cijfer geschikt om over verschillen onder partijleden glad te maken terwijl waar het blijven aan Socialistische principes. En natuurlijk is dat precies hoe zij zich bepaalde, die pottenschoten neemt bij de beide belangrijke kandidaten terwijl

beklemtonend dat zij vertegenwoordigde wat de partij zich altijd voor en moeten blijven zich bevinden voor had bevonden.

Haar geloofsbrieven zouden schijnen om haar argumenten grotendeels te steunen. Aubry was de architect van de 35 uur werkweek toen zij minister van werkgelegenheid vanaf 1997 tot 2000 in de overheid van Lionel Jospin was.

Zij trad van de overheid in 2000 en een jaar af later gevolgd in de voetstappen van haar mentor en een vroegere Socialistische eerste minister, Pierre Mauroy, om burgemeester van de noordelijke stad van Lille te worden. Het werd gezien als deel van een strategie een basis van steun voor de 2002 presidentiële verkiezingen bouwen waarin men verwachtte wijd dat zij eerste minister in het geval van een Jospin worden benoemd wint.

De geschiedenis kan natuurlijk vrij meedogenloos zijn in het herinneren van ons aan mislukking zoals niet alleen Jospin lijden aan een vernederende nederlaag - niet zelfs makend het aan tweede wegvloeien deed - maar Aubry verloor ook haar zetel in het parlement en fundamenteel teruggetrokken van de nationale scène.

Nu zou zij om terug met een wraak schijnen te zijn en er zijn geen het betwijfelen dat zij de laatste acht jaar uit de schijnwerper heeft gebruikt om een krachtige basis van steun binnen de partij op te bouwen.

Aubry won gemakkelijk herverkiezing als burgemeester van Lille in de lokale verkiezingen van dit jaar en zij heeft een benijdenswaardige politieke stamboom - zij is na al dochter van de vroegere voorzitter van de Europese Commissie, Jacques Delors.

Terwijl zij de „oude wacht“ zou kunnen vertegenwoordigen Aubry geniet ook van steun van diverse elementen binnen de partij die misschien de meesten in hun wens verenigd zijn om de partij niet te zien onder het gewicht van een duel imploderen koninklijk-Delanoë.

Maar de partijleden moeten ook omzichtig zijn. Bij het zoeken van een kandidaat die schijnbaar geen presidentiële ambities heeft, kunnen zij in feite eenvoudig voeden dat wens voor potentiële persoonlijke aanwinst ten koste van de partij zelf.

Als de activisten rond voor een echt alternatief aan Koninklijk en Delanoê moeten kijken, één waarvan voorwaartse manier niet een terugkeer naar de gewoonten van het verleden is, dan zijn er reeds beschikbare alternatieven. En misschien hebben zij blik neen dan verder een het toenemen ster binnen zijn rangen - en nodig wie reeds zich als kandidaat, Manuel Valls heeft opgezet.

Voorlopig hoewel het gezoem allen over Martine Aubry is, die probleem kon signaleren aangezien haar terugkeer door het electoraat als geval van een nieuwe bezem zou kunnen worden geïnterpreteerd om schoon maar meer van oude aan borstel alles onder het tapijt niet te vegen.

De Bron van het artikel: http://www.discoveryarticles.com/authors/7562/Johnny-Summerton

De Markeringen van het artikel: De politiek Socialistische partij Martine Aubry van Frankrijk