Het is net onder veertien dagen tot Frankrijk het halfjaarlijkse roterende voorzitterschap van de Europese Unie overneemt en reeds de rest van Europa een smaak wordt van wat het kan verwachten.

Op een vergadering van de leiders van de EU in Brussel op Donderdag, zei Sarkozy de Unie niet met om het even welke verdere uitbreiding zonder bekrachtiging van het verdrag van Lissabon zou kunnen doorgaan.

En gissing wat? Hij is juist - maar dat is niet de directe dichtbije kwestie.

Sarkozy is een enigszins lauwe verdediger van verdere uitbreiding van de EU - vooral als het Turkije moest omvatten - op zijn gebruikelijke manier is erin geslaagd om de huidige controverse over de Ierse verwerping van „zijn“ meer verward verdrag van Lissabon te maken.

Hij heeft institutionele hervorming verbonden, die enkel over iedereen akkoord gaat voor de uitgebreide Unie van 27 verouderd is, met het verdere uitbreiding zeggen kunnen er niet zijn zonder andere.

Terwijl dat zeer waar zou kunnen zijn moet de echte kwestie op het ogenblik hoe te de problemen behandelen die nu eerder dan die verdere beneden de lijn bestaan.

Een ZEER snelle ingemaakte geschiedenis van recente gebeurtenissen zonder het breken in zeer gemakkelijke Eurobabble - nooit:

Sinds de EU in 10 nieuwe leden in Mei 2004 en toen nog eens twee aan het begin van 2007 nam heeft het langs gelijkaardig het spreekwoordelijke schip zonder een leidraad die haplessly besluiten met een stemmingssysteem dat voor 15 landen wordt gemaakt maar met 27 in mening probeert te nemen gepuft.

Gridlock scheen onvermijdelijk te zijn vooral als om het even welke echte vooruitgang in buitenlandse verbinding, defensie en het gerechtelijke beleid worden goedgekeurd en een vroegere Franse voorzitter waren, werd het d'Estaing van Valéry Giscard gezet verantwoordelijk voor een commissie om te komen omhoog met

masterplan om alle masterplans te beëindigen - de jammer genoeg-genoemde Grondwet, een termijn die wordt ontworpen om te plaatsen krijgt de nekveren van om het even welke het soevereine staat toenemen.

En gissing wat het de Fransen zelf - samen met een ander stevig en origineel stichterslid van de EU was, Nederland, dat kibosh op het ding zette. Beide landen verwierpen de grondwet en de leiders werden verlaten met ei op hun gezichten.

Mei 2007 - de verkiezing van de Mens van de Actie hier in Frankrijk, dat een idee van de Duitse Kanselier, Angela Merkel kaapt, die het eist als zijn eigen „miniverdrag“ en zodat Lissabon was geboren - hoofdzakelijk de grondwet in de vorm van een verdrag en blijkbaar „vereenvoudigd“.

De Ieren waren het enige land onder 27 vereist om het nieuwe verdrag aan een nationale stem te zetten - en wij allen weten wat beslisten zij, zo nu zijn Brussel en de EU in een soort voorgeborchte der hel met 19 bekrachtigingen, zes om nog een beslissing te nemen en „geen“ één.

Zodat ons keurig aan yesterday crisisconferentie van de leiders van de EU in Brussel en een duidelijk ultimatum brengt.

De taal van Sarkozy zal misschien enkelen geschokt hebben aangezien dit een kerel die geen stempels trekt, is zegt wat hij denkt en geeft wie niet hij in het proces beledigt.

Wat hij zou moeten zeggen is iets volgens de lijnen van „luistert omhoog hier fellahs (de Ieren) wij kan niet nu aan huidige grootte van de Unie het hoofd bieden. Geef ons een hand en help ons uit dit knoeien.“

In plaats daarvan is hij overdreven agressief en uitgevend bedreigingen „als u niet doet zoals wij (i) zeggen u de partij voor wij allemaal gaat omhoog knoeien. Ga weg en breng uw handeling samen.“

In orde is dat niet precies hoe hij het zette, maar u krijgt de kern.

Frankrijk heeft het genoegen van Sarkozy in het afgelopen jaar gehad. De hemel helpt de rest van Europa in de loop van de volgende zes maanden.

De Bron van het artikel: http://www.discoveryarticles.com/authors/7562/Johnny-Summerton

De Markeringen van het artikel: Het verdrag van de EU Lissabon van Frankrijk Sarkozy