Ongeveer drie of vier jaar geleden werkte ik een contract dat me om door een minder dan wenselijk deel van stad vereiste te drijven. Één bijzondere snelwegonderdoorgang huisvestte de man ik later als Harley zou komen kennen.

Ik denk Harley over mijn tijd was, misschien zelfs een weinig jonger. Hij kon niet zeker deze voorwaarden overleefd hebben als hij veel ouder was dan 50. Hij had de meesten van tanden verloren. Hij kon niet volledig recht schijnen zich te bevinden en toen hij aan een auto om liep goed te keuren uitdeel was zijn beweging beheerst alsof elke stap naar de liefdadigheid hem fysieke en emotionele pijn veroorzaakte.

In de 30 seconden of zodat men het getuigen van deze moet verdragen dagelijkse dramatics, ik over het geven van iets aan de kerel zou denken. Maar het scheen altijd het licht zou veranderen alvorens dit vermoeid cijfer kon mijn voertuig bereiken bedraggled. Soms zou ik zou zou daarna een „tijd van de Vangst ya“ en opsommen golven aangezien ik overgegaan hem dreef. Maar meestal, bedroeft het me om te zeggen, zou ik enkel proberen om het gehele beeld achter me te zetten.

Tot slot na ongeveer twee maanden, werd ik omhoog de moed eigenlijk om met Harley te proberen en in wisselwerking te staan. ALS de einde lichte goden me enkel geschikt zouden plaatsen, ging ik hem een twintig dollar miljard overhandigen. Ik naderde de onderdoorgang en zeker genoeg ging het licht van groen tot geel naar rood dat me plaatst eerst in de lijn van potentiële donors. Ik rolde het venster naar beneden en Harley kwam tot me, die een afschuwelijke maar op de een of andere manier het in dienst nemen tandenloze grijns glimlacht. Ik breidde twintig uit maar Harley trok zich terug.

„Oh geen broer, die teveel“ is hij zei.

„Nr,

het is niet. Gelieve te nemen het! „Ik drong aan.

„Ik kan niet mijn vriend. Ik heb niet enkel nodig dat veel,“ hij antwoordde.

Betekenen „wat u? Vorder, wil ik helpen,“ ik repliceerde.

Enkel toen veranderde het licht en Harley stapte terug op de rand uit bereik. De „god zegent u broer! U wordt beter het gaan. Mijn grens van vijf,“ hij zei aangezien hij vijf gnarled vingers van zijn rechts steunde. De auto's begonnen aan honk bij me zodat moest ik wegrijden. Hoe kon deze kerel twintig bucks afwijzen? Ik dacht over het tegenhouden van mijn auto en het lopen terug naar bespreking aan hem, maar er waren werkelijk geen plaats dicht genoeg of brandkast genoeg over te trekken. Bovendien, het zou me laat voor het werk gemaakt hebben. Zo loste ik dat op morgen, zou ik deze kerel enkel vier fives geven. Duidelijk, was hij te bedorven om te weten het het zelfde als twintig was.

De volgende dag kwam en de lichten waren opnieuw met me. Ik hield vier fives aan het naderbij komen Harley stand, trok hij één van hen van mijn hand en zei, „die me een maaltijd en een nacht in de schuilplaats zal krijgen. De god zegent u broer!“

„Goed, neem hen allen zodat kunt u 3 meer nachten in de schuilplaats hebben!“ Ik antwoordde. Harley hield op glimlachend, overnam een professorial lucht en uitgesproken, „ik kon niet dat doen. Als ik morgen toen sterf zult u al dat geld verspild hebben. U geeft enkel de rest aan somebody wie het.“ vandaag nodig heeft

In de loop van de volgende weken, slaagde ik om over de helft dozijnen meer fives in de hand van Harley te krijgen erin toen hij niet daar anymore was. Ik kwam voor hij een betere vlek had gevonden om zijn dagelijkse toelage te verzamelen. Toen het eigengemaakte kruis bij de kruising met de woorden verscheen, de „God zegent u Harley,“ ik wist ik juist was.

De Bron van het artikel: http://www.discoveryarticles.com/authors/8211/B.L.-Lindstrom

De Markeringen van het artikel: boeken auteurs die de ontwikkeling van het het perceelverhaal van uiteindenkarakters het publiceren fictie schrijven