Het verbod merkte een unieke periode in Amerikaanse geschiedenis. Tussen 1920 tot 1933, werden de verkoop, de vervaardiging, en het vervoer van alcohol voor consumptie verboden nationaal zoals die door het 18de Amendement bij de Grondwet van Verenigde Staten verplicht wordt gesteld. Bewegingen van de matiging in heel de V.S. tijdens de 19de eeuw bewerkstelligden significante druk op wetgevers en sommige staten hadden reeds verbod over de gehele staat voorafgaand aan de bekrachtiging van het 18de Amendement bepaald.

Nochtans, aangezien de Grote Depressie droeg, werd het Verbod meer en meer impopulair, vooral in de grote steden. Toen de herroeping definitief in 1933 werd bepaald, had het Verbod verscheidene opmerkelijke gevolgen bewerkstelligd: De eerste was het beduidend lagere aantal brouwerijen dat heropend - slechts half - dan voorafgaand aan Verbod had bestaan. De historici van de wijn wijzen erop dat het Verbod de nieuwe de wijnindustrie van de V.S. als dik-gevilde druiven beïnvloedde die gemakkelijk vervoerde vervangen wijn-kwaliteit wijnstokken zouden kunnen zijn. Verloren ook werd de collectieve kennis van wijnmakers die of aan andere wijnproducerende landen, emigreerden of de wijn het maken zaken totaal verlieten. De post-verbodsperiode, echter, zag de introductie van de Amerikaanse lagerbierstijl van bier, die vandaag overheerst. Het meest interessant is de overtuiging door sommige historici dat de alcoholindustrie sterkere regelgeving van alcohol in de decennia na de herroeping, ermee instemde om de terugkeer van Verbod te verminderen.

Voordelen van het Systeem Op drie niveaus
Na de herroeping van Verbod, was een systeem op drie niveaus van alcoholdistributie opstelling in de Verenigde Staten. De drie rijen zijn producenten, verdelers, en detailhandelaars. Een producent verkoopt aan een verdeler die slechts aan een detailhandelaar moet verkopen. Volgens het Instituut van het Bier, heeft elke staat een systeem op drie niveaus van bierdistributie gecreÃërd. De producenten kunnen brouwers, wijnmakers, distillateurs, en importeurs omvatten. De verdelersrij wordt samengesteld uit meer dan 2.500 vergunning gegeven ondernemingen die opslaan en bier op het plaatselijk niveau leveren. Het kleinhandelsniveau vertegenwoordigt honderdduizenden afzet die bier aan het publiek verkopen.

Het systeem op drie niveaus laat staten toe om de daadwerkelijke beweging van bier van de producenten te volgen

en de importeurs aan consumenten door het verlenen van vergunningen van vereisten en wettelijke verplichtingen op bedrijven die vervoeren, leveren en verkopen bier. Dit systeem van controles en saldi elimineert de economische aansporing voor onwettige productie, afleidingsactie en distributie van bier. Tot slot profiteren de consumenten van de gezonde concurrentie en het vergemakkelijken van een brede selectie van merken in de markt - van groot-naambrouwerijen aan gespecialiseerde, klein-partijverrichtingen.

Centraal aan het systeem zijn het bierverdelers van Amerika. Typisch, geven de producenten verdelers exclusieve rechten hun product binnen een geografisch gebied op de markt te brengen om te beperken twee verdelers van het zelfde product van elkaar het concurreren tegen. Een belangrijke link met het ondersteunen van de drankvergunninghouders van Amerika in elke staat, verdelers voegt waarde aan elk producthandvat toe. Bijvoorbeeld, produceren elke $1 besteed bij de bierdistributie .25 centen in federale belastinginkomsten en bijna .14 centen in staat en lokale belastingen. De verdelers helpen meer dan $5.2 miljard in staataccijnzen op het product zelf opheffen.

De verdelers van het bier helpen ook ondernemingen groeien door uitgaven te verminderen en rentabiliteit uit te breiden. In totaal, drukken de verdelers detailhandelaars bedrijfskosten door bijna $50 voor elke $1.000 besteed aan bier door consumenten. Bijvoorbeeld, kan een opslagketting die van 1.000 opslag wordt samengesteld een besparing van $17.318.007 in detailhandelaarskosten realiseren. Die besparingen kunnen door detailhandelaars in het creëren van arbeidsplaatsen, bedrijfsuitbreiding, en klantenbesparingen worden opnieuw geïnvesteerde.
Naast het ten goede komen van aan detailhandelaars, bereikt de economische bijdragen van verdelers verpakkende fabrikanten, ook scheepvaartmaatschappijen, en de landbouwsector.

Dit systeem van controles en saldi breidt zich ook tot de gemeenschap uit. De brouwerjsector besteedt meer dan $50 miljoen jaarlijks bevorderend verantwoordelijke consumptie door een verscheidenheid van inspanningen die op servers, ouders, leraren, en gemeenschappen worden gericht. Bijvoorbeeld, sponsort de STAD drank-Chicago, een verdeler anheuser-Busch, het Slimme“ programma van de „Straat in Chicago-Gebied middelbare scholen. De programma's zijn strategisch vastgesteld voor de periode onmiddellijk vóór het zeer riskante seizoen van proms en graduaties. De verdelers verdelen opleidings en ook punt-van-verkoop materiaal voor de succesvolle „campagne wij van identiteitskaart“, die het bericht helpt te versterken dat controleren van IDs bij kleinhandelsafzet kritiek is aan het beperken van de jeugdtoegang tot alcohol.

De Bron van het artikel: http://www.discoveryarticles.com/authors/3323/Ann-Knapp

De Markeringen van het artikel: De Ondernemingen Soave Anthony Soave Tony Soave van Soave