Hello van de Rivier van Ottawa - en Bezinningen over het Leven van de Stad - Artikel
- Door Susanne Pacher
- Gepubliceerde 08/28/2007
- Kort Verhaal
- Bekeken keer 503.
Zo Vrijdag die ik heb beslist om uit op een kayaking weekend met mijn vriend Leslie te leiden. Dit was de eerste keer in ongeveer 8 jaar dat ik ging opnieuw kamperend, en ik had een balslaap onder de sterren. Een fabelachtig weekend in aard maakt u over het leven een kleine bit denken, zo hier zijn een paar momentopnamen van wat door mijn hoofd in de laatste dagen is gegaan. In het bijzonder, heb ik over onze levensstijlen in de stad en enkele grimmige contrasten met de ervaringen van dit weekend gedacht.
De momentopname nummer 1 van de stad:
Donderdag nacht die ik me bij een vriend van mijn heb aangesloten die werkt voor een grote internationale bank in financiën. Hij vertelde me hoe zijn werkgever rond een onderzoek verzond om te weten te komen welke takenmensen tijd bij het werk doorbrachten, allen voor efficiency en van het aantal arbeidskrachten de omvang reduceerde. In zijn werknemersbulletin las hij dat zijn bedrijf trots was dat het jaarlijkse omzettarief onder werknemers nu onder 30% is (!), en dit was een groot verhaal in het bulletin. Wij waren benieuwd waarom een omzet van bijna 1/3 van het volledige personeel in een jaar als een goede zaak worden beschouwd, overwegend de rekrutering, opleidings en outplacement kosten evenals de verstoringen die door een constant het schommelen aantal arbeidskrachten worden veroorzaakt. Maar op een paar dagen van het jaar geeft zijn bedrijf vrije roomijskegels aan hun werknemers weg….
De momentopname nummer 2 van de stad:
Leslie en ik ging om op onze kayaking excursie om 3 p.m.Vrijdag te gaan weg. Wij gingen in uit het stadscentrum, enkel het noorden van 401 weg, belangrijke de dwars-stadsweg van Toronto. Het nam ons over een uur en de helft, om aan de oostelijke voorsteden van Toronto te krijgen, van ongeveer Pickering verder werden wij geplakt in bumper-aan-bumper verkeer tot ik genoeg had en aan een lokale weg noordelijk geleid waar minstens wij ons tussen wordt opgehouden bij rode lichten bewogen.
De momentopname nummer 3 van de stad:
Bij het openluchtavonturenkamp dat ik eigenlijk aan een andere weekendreiziger heb gesproken die vertelde me dat hij werkte vele jaren voor een belangrijke internationale document fabrikant tot hij werd unceremoniously op non-actief gesteld een paar jaar geleden. Hij had geleefd en in het oosteneind van Toronto gewerkt. Na zijn ontslag vond hij definitief een baan in het westeneind van Toronto en hij beëindigde omhoog omzettend waarschijnlijk ongeveer 2 uren in spoeduurverkeer op een dagelijkse basis tussen zijn huis in het het oosteneind aan zijn nieuwe werkplaats in het westeneind van Toronto. Hij komt voor het geen zin om zich te bewegen heeft aangezien hij ' weet wanneer hij opnieuw op non-actief gesteld gaat worden en geen waar zijn volgende baan zou kunnen zijn.
De momentopname nummer 4 van de stad:
Deze zelfde persoon vertelde me dat één van de reizigers in zijn groep probeerde om haar celtelefoon in het midden van de wildernis op Calumet Eiland in de Rivier van Ottawa te gebruiken. Zij probeerde zelfs om op een picknicklijst op te staan en hief de celtelefoon in de lucht op proberen om betere ontvangst te krijgen. Hij vond het eerder belachelijk dat iemand een celtelefoongesprek tijdens een weekenduitje van 2 dagen in aard zou moeten maken. Ik veronderstel wij de hele tijd moeten deze dagen worden getelegrafeerd.
De momentopnameaantal van de stad
5:
Het leven versnelt rondom ons. Om een vriend voor koffie te ontmoeten hebt u nu minstens 3 weken nodig bericht en zet een benoeming op. De mensen werken aan het weekend, volgens officiële statistieken, slagen vele Canadezen niet zelfs erin om uit hun volledige 2 weken van vakantie voordeel te halen aangezien zij niet vanaf het werk kunnen krijgen. Ik sprak onlangs aan een cliënt wie voor een belangrijke internationale detailhandelaar werkt. Ik vroeg haar waarom zij niet van huis werkt aangezien zij elektronisch al haar documenten van hoofdkantoor anyways ontvangt. Zij zei de hoofdkantoormensen enkel op geen mensen vertrouwen die van huis werken, zodat blijft zij 2.5 u per dag in verkeer (op een goede dag, een manier meer tijdens een sneeuwstorm…) doorbrengen
De momentopname nummer 1 van het land:
Na het weggaan van spoeduurverkeer mijn vriend en ik genoot grondig van de aandrijving in Oostelijk Ontario, in het bijzonder zodra wij het noorden van Belleville in de rollende heuvels, de afgelopen uiterst kleine provincieplaatsen en de provinciale parken leidden. Zaterdag ochtend werden wij gewekt door de mooing geluiden van koeien die dagonderbreking aankondigden. De geluiden van veenmollen en cicaden vulden de lucht in campground.
De momentopname nummer 2 van het land:
De faciliteiten bij het Equinox rivier rafting kamp zijn uiterst basis. Wij realiseren dat wij langs op 2 toiletten in uiterst kleine triplexcellen en 4 mede-e-n doucheboxen kunnen worden die in een houten loods worden gevestigd. Wij slapen in een tent op een mat, vergat ik mijn hoofdkussen en ik leen het mini-hoofdkussen van Leslie. Er is geen Internet, geen celtelefoons, geen benoemingen, geen buitensporige kleren, geen samenstelling.
Het land snapshop nummert 3:
Het gelijk maken in campground. Ongeveer 60 stadsmensen laten uit hun binnenkind, partying zij, het schreeuwen, speelmuziek, die pret heeft. Dat is wat het kijkt als wanneer de stadsmensen los laten. De volgende nacht is een stiller, nadat een volledige dag van het paddelen van de daksparren en kayakers worden vermoeid en de Zaterdag nacht een veel tammere zaak was.
De momentopname nummer 4 van het land:
Ik doe mijn gesprek met Krista, de spunky jonge intern bij Equinox rivierkamp. Ik vraag haar of zou het mogelijk zijn om één van de fietsen te lenen die tegen de loods leunden. „Zeker“, zegt zij, „enkel is de hulp, mijn fiets zilveren-gekleurd één. Greep enkel het wanneer u als het“ voelt. U ziet deze makkelijke grootmoedigheid in de stad niet.
De momentopname nummer 5 van het land:
Tijdens het gesprek, vertelt Krista me dat een aantal haar rafting/kayaking gidscollega's in tenten, in een boomhuis of in een cobbled-samen keet tijdens de zomer leven. Tijdens de winter gaan zij af om het Engels als Tweede Taal, studietheater te onderwijzen, het skiÃen of installatiebomen te onderwijzen en tuinbouw in de lente te doen. Krista vermeldt meerdere keren een sleutelzin: „Het verbaast hoe weinig u moet leven.“ En dit morcel van wijsheid komt uit een 25 jaar - oude vrouw! De gidsen zijn jonge volwassenen die zonder heel wat structuur, zeer weinig regels coëxisteren, en zij enkel pret doend sporten hebben die zij en in wisselwerking staand met de cliënten hebben gehouden van. En op de een of andere manier erin slagen zij om de cliënten te voeden en veilig hen te worden onderaan de rivier. Iedereen, de gidsen en de cliënten, voelt opnieuw als een jong geitje .....
Maakt u denken, niet het?
De momentopname nummer 1 van de stad:
Donderdag nacht die ik me bij een vriend van mijn heb aangesloten die werkt voor een grote internationale bank in financiën. Hij vertelde me hoe zijn werkgever rond een onderzoek verzond om te weten te komen welke takenmensen tijd bij het werk doorbrachten, allen voor efficiency en van het aantal arbeidskrachten de omvang reduceerde. In zijn werknemersbulletin las hij dat zijn bedrijf trots was dat het jaarlijkse omzettarief onder werknemers nu onder 30% is (!), en dit was een groot verhaal in het bulletin. Wij waren benieuwd waarom een omzet van bijna 1/3 van het volledige personeel in een jaar als een goede zaak worden beschouwd, overwegend de rekrutering, opleidings en outplacement kosten evenals de verstoringen die door een constant het schommelen aantal arbeidskrachten worden veroorzaakt. Maar op een paar dagen van het jaar geeft zijn bedrijf vrije roomijskegels aan hun werknemers weg….
De momentopname nummer 2 van de stad:
Leslie en ik ging om op onze kayaking excursie om 3 p.m.Vrijdag te gaan weg. Wij gingen in uit het stadscentrum, enkel het noorden van 401 weg, belangrijke de dwars-stadsweg van Toronto. Het nam ons over een uur en de helft, om aan de oostelijke voorsteden van Toronto te krijgen, van ongeveer Pickering verder werden wij geplakt in bumper-aan-bumper verkeer tot ik genoeg had en aan een lokale weg noordelijk geleid waar minstens wij ons tussen wordt opgehouden bij rode lichten bewogen.
De momentopname nummer 3 van de stad:
Bij het openluchtavonturenkamp dat ik eigenlijk aan een andere weekendreiziger heb gesproken die vertelde me dat hij werkte vele jaren voor een belangrijke internationale document fabrikant tot hij werd unceremoniously op non-actief gesteld een paar jaar geleden. Hij had geleefd en in het oosteneind van Toronto gewerkt. Na zijn ontslag vond hij definitief een baan in het westeneind van Toronto en hij beëindigde omhoog omzettend waarschijnlijk ongeveer 2 uren in spoeduurverkeer op een dagelijkse basis tussen zijn huis in het het oosteneind aan zijn nieuwe werkplaats in het westeneind van Toronto. Hij komt voor het geen zin om zich te bewegen heeft aangezien hij ' weet wanneer hij opnieuw op non-actief gesteld gaat worden en geen waar zijn volgende baan zou kunnen zijn.
De momentopname nummer 4 van de stad:
Deze zelfde persoon vertelde me dat één van de reizigers in zijn groep probeerde om haar celtelefoon in het midden van de wildernis op Calumet Eiland in de Rivier van Ottawa te gebruiken. Zij probeerde zelfs om op een picknicklijst op te staan en hief de celtelefoon in de lucht op proberen om betere ontvangst te krijgen. Hij vond het eerder belachelijk dat iemand een celtelefoongesprek tijdens een weekenduitje van 2 dagen in aard zou moeten maken. Ik veronderstel wij de hele tijd moeten deze dagen worden getelegrafeerd.
De momentopnameaantal van de stad
Het leven versnelt rondom ons. Om een vriend voor koffie te ontmoeten hebt u nu minstens 3 weken nodig bericht en zet een benoeming op. De mensen werken aan het weekend, volgens officiële statistieken, slagen vele Canadezen niet zelfs erin om uit hun volledige 2 weken van vakantie voordeel te halen aangezien zij niet vanaf het werk kunnen krijgen. Ik sprak onlangs aan een cliënt wie voor een belangrijke internationale detailhandelaar werkt. Ik vroeg haar waarom zij niet van huis werkt aangezien zij elektronisch al haar documenten van hoofdkantoor anyways ontvangt. Zij zei de hoofdkantoormensen enkel op geen mensen vertrouwen die van huis werken, zodat blijft zij 2.5 u per dag in verkeer (op een goede dag, een manier meer tijdens een sneeuwstorm…) doorbrengen
De momentopname nummer 1 van het land:
Na het weggaan van spoeduurverkeer mijn vriend en ik genoot grondig van de aandrijving in Oostelijk Ontario, in het bijzonder zodra wij het noorden van Belleville in de rollende heuvels, de afgelopen uiterst kleine provincieplaatsen en de provinciale parken leidden. Zaterdag ochtend werden wij gewekt door de mooing geluiden van koeien die dagonderbreking aankondigden. De geluiden van veenmollen en cicaden vulden de lucht in campground.
De momentopname nummer 2 van het land:
De faciliteiten bij het Equinox rivier rafting kamp zijn uiterst basis. Wij realiseren dat wij langs op 2 toiletten in uiterst kleine triplexcellen en 4 mede-e-n doucheboxen kunnen worden die in een houten loods worden gevestigd. Wij slapen in een tent op een mat, vergat ik mijn hoofdkussen en ik leen het mini-hoofdkussen van Leslie. Er is geen Internet, geen celtelefoons, geen benoemingen, geen buitensporige kleren, geen samenstelling.
Het land snapshop nummert 3:
Het gelijk maken in campground. Ongeveer 60 stadsmensen laten uit hun binnenkind, partying zij, het schreeuwen, speelmuziek, die pret heeft. Dat is wat het kijkt als wanneer de stadsmensen los laten. De volgende nacht is een stiller, nadat een volledige dag van het paddelen van de daksparren en kayakers worden vermoeid en de Zaterdag nacht een veel tammere zaak was.
De momentopname nummer 4 van het land:
Ik doe mijn gesprek met Krista, de spunky jonge intern bij Equinox rivierkamp. Ik vraag haar of zou het mogelijk zijn om één van de fietsen te lenen die tegen de loods leunden. „Zeker“, zegt zij, „enkel is de hulp, mijn fiets zilveren-gekleurd één. Greep enkel het wanneer u als het“ voelt. U ziet deze makkelijke grootmoedigheid in de stad niet.
De momentopname nummer 5 van het land:
Tijdens het gesprek, vertelt Krista me dat een aantal haar rafting/kayaking gidscollega's in tenten, in een boomhuis of in een cobbled-samen keet tijdens de zomer leven. Tijdens de winter gaan zij af om het Engels als Tweede Taal, studietheater te onderwijzen, het skiÃen of installatiebomen te onderwijzen en tuinbouw in de lente te doen. Krista vermeldt meerdere keren een sleutelzin: „Het verbaast hoe weinig u moet leven.“ En dit morcel van wijsheid komt uit een 25 jaar - oude vrouw! De gidsen zijn jonge volwassenen die zonder heel wat structuur, zeer weinig regels coëxisteren, en zij enkel pret doend sporten hebben die zij en in wisselwerking staand met de cliënten hebben gehouden van. En op de een of andere manier erin slagen zij om de cliënten te voeden en veilig hen te worden onderaan de rivier. Iedereen, de gidsen en de cliënten, voelt opnieuw als een jong geitje .....
Maakt u denken, niet het?
Â
Susanne Pacher is de uitgever van http://www.travelandtransitions.com, een Webportaal voor onconventionele reis & interculturele aanslutingen. Controleer onze gloednieuwe VRIJE ebooks over reis.
Bekijk alle artikelen die door Susanne Pacher worden geschreven
De Bron van het artikel: http://www.discoveryarticles.com/articles/5859/1/Hello-From-The-Ottawa-River---And-Reflections-On-City-Life/Page1.html
Het snelle Sleutelwoord van het Artikel van het Onderzoek: Reis& Ottawa& De Rivier van Ottawa& Calumet Eiland&
![[أربيك]](http://www.discoveryarticles.com/99/images/flag_ar.gif){kind=small}
