De menselijke transformatie en de vooruitgang naar een positievere geïnformeerdee manier om te leven zijn lang onderwerpen geweest die me fascineren. Veel van de artikelen op deze websitenadruk op de persoonlijke overgangen dat zo velen van ons door gaan. Maar niet alleen wij als individuen gaan door overgangen en veranderen, maar de gemeenschappen en de steden ondergaan ook transformaties.

Na mijn reis aan Mexico vorig jaar werd het duidelijker voor me dan ooit dat mijn gekozen geboortestad Toronto absoluut één van de beste plaatsen om is binnen te leven, en ik een initiatief wilde beginnen om Toronto, een stad te vieren die vaak is underappreciated en van wie uniciteit en de betekenis door zijn eigen ingezetenen wordt overzien. Om sommige redenen, schijnen wij om collectief aan één of andere soort van vreemde blijvende hier complex inferiority te lijden, zich afvraagt of wij inderdaad of niet een stad van wereldklasse zijn.

Toronto: Zijn of niet wij een stad van wereldklasse?

Goed, I voor am een sterke verdediger van Toronto. Als immigrantenvrouw en vrouwelijke ondernemer ik persoonlijk de kansen die deze stad heb gezien aan mensen van overal ter wereld kan verstrekken, en mijn Celebrate Toronto initiatief een uitgebreide artikelreeks, fototentoonstellingen en buurtportretten zal omvatten die in een grote liefdadigheidsinstellingsgebeurtenis later op het jaar voor het volgende project zullen culmineren:

De „buitenGrenzen: Het internationale Project van de Jeugd“ is een hoogst innovatief programma dat door Kevin Lee en zijn personeel op het Communautaire Centrum van het Hof Scadding werd opgevat om jonge mensen bij te helpen kruispunten. Voortaan jaren zal het worden=zal= een volwaardig anti-troep/anti-kanoninterventieprogramma en wordt uitgevoerd in samenwerking met Comité van Durbar Mahila Sammanaya van de Huisvesting en van India van Toronto het Communautaire dichtbij Kolkata. Deze Indische organisatie is een reeds lang gevestigd agentschap zonder winstbejag dat voor een veilig sociaal bestaan en het beter leven voor geslachtsarbeiders en hun families ijvert. In de loop van de laatste jaren het team bij Hof Scadding bijna $100.000 heeft opgeheven aan bouwde een woonschool om opleiding en onderwijsmogelijkheden voor deze groep kinderen te bieden die één van de meest uitgesloten en gebrandmerkte segmenten van de Indische maatschappij vertegenwoordigen.

Het meest innovatieve deel van dit programma is dat het Buitenprogramma van Grenzen de jeugd van diverse low-income buurten in Toronto, hen uit hun gebruikelijke milieu's nemen om het Engels aan de kinderen in Kolkata te onderwijzen zal selecteren. Gevestigd op een verschillend continent in een enorm verschillend milieu van hun zullen, de jeugd van Toronto een kans hebben om hun eigen leven in deze nieuwe context opnieuw te beoordelen, worden betrokken bij de communautaire dienst en ondergaan leven-veranderende het leren ervaringen. Het uiteindelijke doel van dit programma is een nieuwe generatie van communautaire leiders te creëren die in hun eigen buurten zullen teruggaan en de zaden van positieve verandering door verschillende uitgesloten gebieden allen over Toronto zullen planten. De buitenGrenzen: een internationaal programma met tastbare lokale voordelen.

De eerste groep van vier Toronto de jeugd is gepland om naar India op hun internationale taak op 16 te gaan Januari en zij zijn om tot 12 te blijven van plan April. Voor de laatste weken hebben zij opleiding op hoe te om het Engels als Tweede Taal te onderwijzen hoe te om cultuurschok te behandelen en hoe te met de lokale kinderen in India in wisselwerking te staan ontvangen. Zij hebben ook opleiding voor de verwezenlijking van foto en videodocumentaires bijgewoond; en de groep zal hun ervaringen op een blog door hun volledig verblijf in India publiceren. Vorige Donderdag maakte ik tot trek aan Hof Scadding om een glimp van het trainingsprogramma van de groep, hun voorbereiding en hun emoties te vangen aangezien zij voor deze reis van een leven voorbereidingen treffen.

Toen ik bezocht werd de groep opgericht in een groot klaslokaal en het bestuderen hoe te om videoapparatuur te gebruiken. Ik wilde niet hen onderbreken zodat trok ik opzij één de personeelsmensen om verdere informatie over het programma te weten te komen. Ik beëindigde omhoog sprekend aan Sarah Mair, een sociale student van de het werkkippenren van Universiteit Ryerson die momenteel wat tijd bij Hof Scadding doorbrengt die met het Buitenproject van Grenzen helpt. Zij vulde me binnen een weinig bij de enkele opleiding die reeds had plaatsgevonden: de programmadeelnemers hebben opleiding op hoe te om het Engels als Tweede Taal te onderwijzen hoe te om fundamentele Bengaals te spreken, zelfs hoe te om Bengaalse cuisine te koken ontvangen. De deelnemers hebben tijd het leren fotografie en videografie ook technieken besteed leren hoe te om hun verbazende ervaringen in India te documenteren.

Aangezien ik tijd sprekend met Sarah doorbracht realiseerde ik dat zij een interessant individu in haar eigen recht is. Als dochter van Jamaicaanse immigranten heeft zij in verschillende delen van Toronto geleefd, en als persoon van kleur heeft zij haar eigen ervaringen met de etnische diversiteit van Toronto gehad. Sarah becommentari�ërde dat zij diverse zeer belangrijke ervaringen gehad heeft die groeien wanneer zij heeft getuigd of op het ontvangende eind van rassenslurs geweest. Sarah verklaarde dat vooral tijdens hoge school de studenten om vrij natuurlijk volgens rassen en etnische lijnen neigen af te zonderen. Zij drukte uit dat de jonge mensen van kleur vaak niet de zelfde kansen ontvangen en dat haar betere situatie vinden toen zij begon een zwart-geconcentreerde school bij te wonen. Een later school zwart-geconcentreerd programma hielp haar een betekenis van trots en identiteit als persoon van kleur ontwikkelen. Sarah voegde toe dat de personen van kleur vaak door een Eurocentrisch leerplan zijn vervreemd, en tegen het eind van haar hoge schooljaren merkte zij aanzienlijke spanning onder studenten van verschillende achtergronden op.

Gebaseerd op haar eigen ervaringen, heeft Sarah beslist haar eigen bijdragen te leveren tot het verbeteren van deze situatie, en door een carrière in het sociale werk van plan is zij om uitgesloten individuen en mensen van kleur te helpen. Maar zij is zich nog verder te gaan van plan en in het gebied te bewegen van beleidsvorming en de weg te verslaan zelfs zou kunnen politiek overwegen om een actieve bijdrage te leveren naar het creëren van meer eerbied en tolerantie voor mensen van alle achtergronden. Zij voegde toe dat tijdens een recent bezoek aan een Toronto-Gebied wandelgalerij, een vriend van Ohio op de verbazende etnische diversiteit in Toronto, de maatschappij in tegenstelling tot een ander commentaar gaf. Naar haar en van haar vriend mening zelfs vergelijkt de Stad van New York niet bij de etnische diversiteit die u net hier in Toronto ziet.

Sarah voelt zeer sterk over haar wens betrokken te worden bij anti-racism en anti-onderdrukkings het werk. Zij is wat benieuwd ons zo stil en aarzelend maakt om verandering te bewerkstelligen, en is van plan om voorlichting voor deze kwesties op te heffen. Zij vermeldde dat er nog vele institutionele problemen met racisme zijn en het een lange weg gaat zijn om het vooruit nog uit te roeien, maar gelukkig zijn er vele agentschappen in Toronto het waarvan werk naar deze oorzaak wordt gewijd en wij boeken vooruitgang.

Hartstocht van Sarah maakte indruk op me, in het bijzonder toen zij verklaarde dat zij een strenge hoorzittingsonbekwaamheid heeft en tijdens haar kinderjaren de artsen haar hadden verteld dat zij nooit zou kunnen spreken. Zij voegde dat toe toe te schrijven aan haar hoorzittingsonbekwaamheid, zodat hebben vele mensen haar in het verleden geholpen, en nu wil zij actief worden om terug naar de gemeenschap te geven.

De Bron van het artikel: http://www.discoveryarticles.com/authors/483/Susanne-Pacher

De Markeringen van het artikel: Van de de immigratiehulp van Toronto Ontario Canada de het onderwijsjeugd