„Was niet me!“

Mijn veertien-jaar-oude zoon heeft die woorden vaker gesproken dan ik me geef te herinneren. Het is altijd iemand anders fout - vaakst, zijn zuster. Aan mijn zoon, komt het beschuldigen bijna zo natuurlijk zoals de grijze wortels hij om van mijn hoofd veroorzaakt te ontspruiten. Hey, minstens doet hij zijn deel Clairol in zaken houden!

O.k., zodat mijn zoon is niet enige ooit om die woorden te spreken, „was niet me!“ Toch begon Adam het gehele het beschuldigen ding die dag in de tuin: „Het was de vrouw u me gaf. Zij bracht me het fruit en ik at het.“ Maar de Vooravond stond niet de daling te nemen op het punt: „Het was het serpent. Hij bedroog me.“ (Ontstaan 3)

Kunt u geen God die rolt Zijn ogen bij dat enkel voorstellen?

Met zonde, kwam schuld. En omdat niemand van ons nog wordt geperfectioneerd (strijdig met mijn teenaged de niet-zo-bescheiden waarneming van de zoon van zich) beschuldigen van en maken van verontschuldigingen zijn nog zeer in leven en goed vandaag. Zo hoe kan ik mijn zoon speel het schuld ophouden ertoe brengen spel waar iedereen verliest?

Ik veronderstel ik kan beginnen door een voorbeeld te plaatsen. Ik zou de woorden kunnen niet zeggen, „was niet me!“ maar wanneer het langer aan controle uit bij de kruidenierswinkelopslag dan duurt doet het mijn het winkelen doen, excuseer ik mijn ongeduld: Het is de fout van de kassier! Als mijn jonge geitjes hun speelgoed in het midden van de vloer verlaten, excuseer ik mijn vlaag van woede: Als het speelgoed niet daar was, zou ik niet geschreeuwd hebben! Het is de fout van het verkeer dat ik laat was. Of de fout van mijn mamma dat Ik behandel behoorlijk geen geld. Als zij me beter… zou onderwezen hebben

Yada, yada, yada.

De god wil verantwoordelijk ons voor de manier zijn wij handelen. De waarheid is, zijn wij verantwoordelijk allen voor hoe wij aan onze omstandigheden antwoorden. Het ogenblik wij oud genoeg zijn om te realiseren hoe iets zou moeten worden behandeld, kunnen wij een goede keus maken. Ik kan verkiezen om geduld uit te oefenen terwijl ik in die lijn van de kruidenierswinkelopslag wacht. Ik kan beslissen niet bij mijn jonge geitjes te schreeuwen wanneer zij hun materiaal verlaten rond liggend. Ik zeg niet het gemakkelijk is, slechts die het mogelijk is! Als ik verkies te schreeuwen of te worden gefrustreerd, gissing waarvan fout het is? (Het Opgehouden met richten!)

Maar is niet groot het dat wanneer wij snel zijn te zeggen, „ik stom iets deed,“ of, „ik was verkeerd,“ de God is nog sneller te vergeven. Het maken van verontschuldigingen en het beschuldigen van anderen van onze acties veroorzaken slechts meningsverschil en scheiding - tussen ons en anderen en, zelfs nog meer, tussen ons en God. Maar toch telkens als wij bekennen, worden wij een weinig gevoeliger voor enkel hoeveel wij Jesus en Zijn vergiffenis nodig hebben, die is wat het werkelijk allen over is.

Op de zelfde manier, zal ik waarschijnlijk genade aan mijn zoon tonen wanneer hij de verantwoordelijkheid voor zijn acties neemt en ophoudt beschuldigend zijn zuster. Het overtuigen van hem van dat, echter, kan wat tijd vergen.

Enkel als het overtuigen van me dat mijn zoon niet is gaat de oorzaak van mijn grijs haar niet op om het even welk ogenblik spoedig gebeuren.

Ik koop het niet enkel.

„Hij die zijn zonden verbergt bloeit niet, maar whoever bekent en van hen vondstengenade.“ afstand doet Het 28:13 van gezegden (NIV)

De Bron van het artikel: http://www.discoveryarticles.com/articles/85378/1/The-Blame-Game-devotional/Page1.html

De Markeringen van het artikel: christelijke forums, novelle, godsdienstig, inspirational verhaal, christelijk artikel, christelijk gedicht, de spel-Godsdienstige Schuld